5 december ( er is geen jeugdschaak )
Julian van Overdam – Jan van Overdam
Gijsbert Kamerman – John Leer
Ben Boog – Arjen Kouwenhoven
Lendert v/d Ouden _Arjan v/d Leij
Dick de Wit – Piet Verheij
Ton Dulk –Carel Vredenborg
12 december ivm met wedstrijden van het tweede op vrijdag en van het eerste op zaterdag is er geen indeling mogelijk. Wel kunnen er spelers tijdens de thuiswedstrijd een wedstrijd spelen.
19 december Kerstschaak!! 26 december gesloten.
Vrijdag 27 november stond de wedstrijd gepland waarvan vooraf werd gedacht dat deze een bepalende rol zou spelen voor het verdere beloop van de competitie in klasse 1b van de RSB. Het goed draaiende CE 3, zelf één van de sterkere teams in de klasse, zou spelen tegen het sterkste team uit de klasse: HZP 1.
Was HZP al op papier onze sterkste concurrent met een gemiddelde rating die gelijk was aan de onze (een voor deze klasse toch niet kinderachtige 1910!), met de komst van John van Baarle (ons allen bekend, maar ik wil hier toch maar even herhalen: meervoudig deelnemer aan de eindronde van het Nederlands kampioenschap, ex-international -als ik me niet vergis-, ex- finalist van de Europacup 1 voor clubteams [met als teamgenoten o.a. Timman, Van der Wiel en een onbekende ex-Rus die Kortschnoj heette of zoiets] en in het bezit van de scalp van vele grootmeesters: ik noem onder andere Donner, Timman en Chandler), laten we dus even niet vergeten wie John van Baarle is, zijn naam mag dan lijken op die van John van de Laar, maar we hebben het over heel iemand anders; met de komst van John van Baarle dus, werd HZP in één klap duidelijk het sterkste team in de klasse en daarmee titelfavoriet.
Op verzoek van John werd zijn partij vooruitgespeeld en na overleg was de rest van het team accoord dat ik degene was die zijn tegenstander mocht worden. Dit tot mijn vreugd, omdat men niet dagelijks een gelegenheid krijgt om een officiële partij tegen hem te spelen. Tijdens deze partij (John sprak van een heel moeilijke en goede partij) mocht ik de nog immer enorme kracht van deze speler gevoelen. Ik verloor, maar het was een voor mij leerzame ervaring; het was mooi om te zien hoe denktechnieken in het spel waren die ik me eigen probeer te maken en die sterkere spelers automatisch toepassen, al zijn ze er zich vaak niet van bewust. Ik bedoel hier onder andere een techniek die in John Nunns 'Secrets of Practical Chess' beschreven staat: 'Don't analyse unnecessary tactics'. Nunn bedoelt hiermee dat als je de keus hebt tussen een tijdsintensieve berekening van tactische varianten en een rustige zet waarmee de bestaande balans in de stelling behouden blijft, het over het algemeen verstandig is om voor die rustige zet te kiezen. Je wint er een hoop tijd mee. John paste deze techniek toe in een fase waarin we beiden nog 20 minuten op de klok hadden en het volgens Fritz nog gelijk stond, al zou een menselijke beoordelaar al gevonden hebben dat ik iets minder goed stond. Ik had de keus tussen een terugtocht van mijn paard naar de onderste rij (waarna ik erg gedrongen zou komen te staan) en een kansrijk stukoffer middels Pd5 (dat bij aanname naar achteraf bleek in de meeste varianten erg gevaarlijk zou zijn geweest voor John). Om te beoordelen of het offer inderdaad niet direct zou verliezen, moest ik relatief veel tijd gebruiken; John antwoordde à tempo met het afslaan van het offer. Resultaat: gelijke stelling en John dubbel zoveel tijd op de klok als ik, en dat in een fase dat tijd erg belangrijk was. John Nunn zou dit hebben kunnen aangevoerd als een voorbeeld waar de techniek 'Don't analyse unnecessary tactics' operationeel is, al noemde John van Baarle het simpelweg "Ik had geen zin in dat gezeik".
Hierna gleed ik langzaam weg tot de door velen voorspelde 0-1. Overigens vermoed ik dat het allemaal heel anders was gelopen als ik me tijdens de partij had voorgehouden dat ik tegen John van de Laar aan het spelen was en niet tegen John van Baarle, maar dat is achterafwijsheid.
De vrijdag zelf bleek HZP een tactische opstelling te hebben bedacht: bleken ze toch nog bang voor ons te zijn! Lieve Schiedammers (en overige concurrenten), leer 2 dingen van ons: als je kampioen wilt worden, moet je van je eigen kracht uitgaan! Sterke spelers in je team moet je gebruiken om de sterkste spelers van je tegenstanders te krakken, niet om zekere punten te behalen aan de lagere borden. Het tweede dat men van ons kan leren, is dat het een zekerheid is dat tactische opstellingen tegen ons weinig (lees maar gerust: geen) zin hebben wegens de homogeniteit van ons team. De spelers ontlopen elkaar qua niveau weinig, waardoor het niet uitmaakt wie aan welk bord speelt; Kamman haalt zijn punten net zo makkelijk aan bord 1 als aan bord 7, hetzelfde geldt voor vd Berg (al betrof het hier bord 4 vs bord 1), Vredenborg (idem) en Borst (bord 3 vs bord 7). Invallers scoorden intussen 2 uit 2, een andere kracht van CE onderstrepend: veel andere clubs zijn in geval van afwezigheid van een vaste speler niet in staat een gelijkwaardige vervanger op te roepen, CE altijd wél (en dan hebben we óók nog eens keus!).
Die tactische opstelling kon ons natuurlijk weinig schelen, maar de avond begon met een andere verontrustende gebeurtenis: Erik van den Berg was op tijd! Ons team was daarvan dermate van slag, dat Canedo, Kamman en Van Calmthout pardoes in een mindere stelling terechtkwamen. Houwdegens Van de Wetering en Vredenborg boekten voordien echter al snelle overwinningen: Van de Wetering kwam met wit heel goed uit de opening en zette zijn tegenstander onder gecombineerde tactische en strategische druk. Laatstgenoemde gaf relatief snel op, waarschijnlijk omdat hij geen zin had om de hele avond tegen die kop van vd Wetering aan te kijken. Niet verwonderlijk, nu steeds duidelijker wordt dat vd Wetering steeds meer op Leer begint te lijken. Hiermee zou ik mijn nieuwe theorie willen presenteren, die inhoudt dat iemands schaakprestaties omgekeerd evenredig zijn met diens uiterlijk. Alleen op deze manier kunnen bijvoorbeeld de uitzonderlijke presentaties van Leer, Kamerman en Boog verklaard worden. Ook het raadsel achter het clubkampioenschap van Uitenbroek is hiermee in één klap opgelost! Het verklaart tevens hoe het komt dat ondergetekende ondanks zijn uitzonderlijke kwaliteiten nooit een internationale titel heeft behaald. Het enige argument tegen de juistheid van mijn theorie is eigenlijk John van de Laar, die volgens bovenstaande logica op zijn minst grootmeester had moeten zijn, of zelfs wereldkampioen! Hoe dan zijn bedroevende 1716 te verklaren? Of hoe te verklaren dat hij een ratingpunt minder heeft dan ladykiller Van Malde? Het enige mogelijke antwoord hierop is dat John van de Laar de Tabe Bas van Charlois Europoort is: Niemand Weet Of Hij Echt Bestaat. Er wordt veel over hem gesproken en er zijn mensen die beweren dat ze Hem zelfs hebben zien spelen, maar werkelijke bewijzen zijn er nooit geleverd. Ook zijn er mensen die denken hem afgelopen vrijdag in de clubzaal te hebben waargenomen, hem "ssssssssssssssssssssssssst!" hebben horen roepen, hem de overwinning te hebben zien schenken aan André Coenen of ooit zelfs een reep chocola van hem te hebben gehad na een gewonnen weddenschap, maar intelligente CE'ers (en CE'ers zíjn intelligent) beseffen dat er niets aan te nemen valt zolang het niet bewezen is. Een simpel argument tegen het bestaan van John van de Laar zou zijn dat er nooit een foto op onze website is verschenen waarop hij staat afgebeeld, al wil ik erin meegaan dat er andere zinnige redenen zijn te bedenken om dat niet te doen (zo publiceren we immers ook geen foto's van Leer, vd Wetering of Vredenborg). Een ander argument dat men kan aanvoeren, is het feit dat er een rating is van John van de Laar. Voltaire zou zelfs zeggen: "ik heb een rating, dus ik besta". Tegen dit sterke argumen zou ik willen aanvoeren dat die rating waarschijnlijk door iemand in het leven is geroepen speciaal om Herman van Malde te treiteren.
Vredenborg onderstreepte mijn theorie, die overigens ook toepasbaar is op Stratego, door op magistrale wijze een elementaire fout van zijn tegenstander te bestraffen: die dacht met zwart straffeloos een pionnetje te kunnen pakken terwijl hij nog een belangrijke ontwikkelingsachterstand had. Een 1950-speler onwaardig (hij zal het er zelf mee ens zijn)! Carel kreeg met wit een ziedend loperpaar en in praktische zin een extra stuk (ik heb het dan niet eens over de kwaliteitswinst die hij en passant afdwong; een irrelevante gebeurtenis, al is het altijd meegenomen): zwart had weliswaar ook nog het loperpaar, maar zijn witveldige loper stond werkloos ingesloten op c8, zonder uitzicht op verbetering. Carel maakte het op leerzame wijze af; prachtig om te zien: het was een partij die zo uit Euwes boek "Meester tegen amateur" leek te zijn gelopen.
Sascha had ondertussen een stelling verkregen waarin het praktisch onmogelijk was om te verliezen: goede loper tegen slechte loper met nog 4 torens op het bord. De enige vraag was of de stelling voor hem te wínnen was. Ik denk dat die winst moeilijk was omdat zwart weliswaar 2 zwakten te verdedigen had, maar de ene (een achtergebleven pion op g6) was alleen aan te vallen met de koning en de andere (een pion op b5) alleen met de loper; geen van beide zwakten was met 2 stukken aan te vallen en er zat dus geen zetdwangmechanisme in. Toch was deze partij erg belangrijk voor ons, omdat we in ieder geval een bord hadden waarin zonder risico doorgespeeld kon worden; de enige die daarbij op zijn hoede moest blijven, was Schiedam.
De sterkste spelers van HZP (op Van Baarle na uiteraard) zaten aan bord 3 en 5 en wonnen overtuigend van Canedo en Kamman. Canedo noteerde hierbij zijn derde nul, maar hij heeft eenvoudigweg de sterkste tegenstanders tot nog toe gehad; had Van Loenen gisteren aan een ander bord plaatsgenomen, dan had hij net zo goed een andere CE'er een nederlaag kunnen toebrengen. Het kan gunstig uitpakken, maar verliezen tegen deze speler is allerminst een schande.
Kamman speelde tegen ex-talent Hoogstad die weliswaar slechts 1903 achter zijn naam heeft staan, maar toch niet iemand is met wie valt te spotten. Hij toonde dat aan middels een sterk middenspel, al heeft hij Ab nog een kans gegeven te ontglippen middels winst van de kleine kwaliteit, waarbij hij zij eigen aanvalskansen op Abs blootgelegde koning onderschatte. Toen Ab verzuimde dit kansje te grijpen, was het snel afgelopen, al duurde het onnodig lang voor Hoogstad doordat hij zijn torens (hij had een kwaliteit en enkele pionnen meer) een verdedigende taak gaf in plaats van een aanvallende.
Iemand die een beter begrip had van de taken die men de verschillende stukken in het eindspel moet toebedelen, is Erik van den Berg. Na de opening mishandeld te hebben (een veel te passieve opstelling tegen een groot centrum van wit) moest hij worstelen tegen een door lopers gedomineerd wit centrum, gecombineerd met dreigende promotie van wits c- en d-pion. Wit had voordien de kwaliteit geofferd voor een pion en daarmee in praktische zin een pion voorsprong, omdat wits aktieve loper minstens zo sterk was als zwarts inaktieve toren in een stelling die bovendien wemelde van de diagonalen, met nauwelijks open lijnen. Zwart bezweek bijna onder de druk en moest onderweg 2 pionnen meer inleveren, waarna er niets overbleef dan wit zoveel mogelijk weerstand te bieden voordat die de buit mocht binnenhalen. Verschoor, toch een ervaren speler, begong hierop eerst de merkwaardige fout een pion terug te geven voor klaarblijkelijk gewenste afwikkeling, waarna zwart weer mocht vechten. Simpleweg door steeds te kijken wat de enig mogelijke voortzetting was (zo moeilijk was dat dus niet), bereikte zwart een eindspel waarin weer van alles mogelijk werd. Bij 2-2 stand en Kamman en Van Calmthout in precaire situatie, terwijl het steeds meer de vraag was of Ottenhof zijn stelling wel zou kunnen winnen, was dit dus een zeer welkome ontwikkeling! Vervolgens toonde Erik voor de tweede maal deze avond waarom hij zo goed is: met nog 4 minuten op de klok gaf hij er blijk van de lessen van Capablanca goed te hebben begrepen: hij keek simpelweg wat de ideale velden van zijn stukken waren. Hij had een toren en een paard en de vraag was: met welk stuk ga ik aanvallen en met welk stuk verdedigen? Vervolgens speelde hij zijn paard om naar d5 (4 zetten, 10 seconden) om een zwakke pion op f6 te verdedigen, waarna zijn toren op f8 vrijkwam voor de taak waarvoor het in de wieg is gelegd: aanvallen! Alles was nu weer mogelijk, maar wit speelde het vervolg verbazingwekkend passief, gevolgd door een tactische blunder na 3 of 4 zetten, waardoor de partij al 5 zetten na voltooiing van zwarts paardmanoevre afgelopen was.
Erik verdedigde vervolgens zijn merkwaardige gedrag aan het begin van de avond (op tijd komen) met de mededeling dat we ditmaal van geluk mochten spreken dat hij niet te laat was; hij had aldus immers kostbare minuten gewonnen die hij kon gebruiken om zijn partij te redden. Onnavolgbare Van-den-Berglogica die geen hond begrijpt.
Sascha had inmiddels moeten berusten in remise en alles wat er nodig was om de avond te redden, was een remise van Hans. De hele avond had hij zich met zwart zitten verdedigen tegen hevige druk van de sterk spelende Van der Mast. Laatstgenoemde verzuimde deze druk te verzilveren in een koningsaanval, waarna Hans zelfs een pion won. Hiertegenover stonden echter twee elemantaire nadelen: een nog immer zeer passieve zwarte stelling en nog maar 2 minuten op de klok tegen wits 10! Hans bood op mijn verzoek remise aan, maar wit weigerde. Nadien koos laatstgenoemde echter niet de strategie die nodig is om de partij te winnen: het materiële nadeel laten voor wat het was; zwarts dreigingen neutraliseren en onderwijl zelf dreigingen invlechten die zwart zouden moeten nopen om zij luttele 2 minuten op te souperen. En: vooral voorafgaande aan iedere zet 10 seconden nemen voor een Blumenfeldje (checken of je zet niet een directe blunder is). Daarentegen vluggerde hij echter mee met Hans; een gevaarlijke bezigheid in een stelling met 4 torens, dames, een loper en een vijandig paard op het bord. In het proces speelde hij zijn dame naar een veld dat gecontroleerd was door zwarts paard. Met een dame meer was het voor Hans vervolgens kinderspel wit binnen de beschikbare tijd mat te zetten. Een partij al met al die beslist werd door verschil in ervaring: wit speelde sterk, maar hij had hetzij moeten onderkennen dat remise een goed resultaat is tegen een meer ervaren en op papier sterkere speler, hetzij terecht doorspelen, maar dan wel de juiste technieken gebruiken om de vis op het droge te krijgen. Een bittere pil voor Van der Mast, al weet ik zeker dat hij er wel gaat komen.
Resultaat was niettemin een 4,5-3,5 overwinning voor CE, waar een 2,5-5,5 nederlaag op zijn plaats was geweest. Met zoveel geluk moeten we wel kampioen worden! De volgende hindernis bestaat echter uit 3 hoge middenmoters die nooit bij voorbaat verslagen zullen zijn. Alleen met scherpte en zelfvertrouwen vallen deze tegenstanders te verslaan en we hoeven er niet op te rekenen dat er ooit nog een tweede keer gaat komen dat we onverdiende punten zo makkelijk in de schoot geworpen krijgen. Bovendien volgt nadien, in de laatste ronde, nog het gevaarlijke Overschie 2.
En Zo Geschiedde Het dat de eerste 4 teams van CE na 3 ronden ongeslagen bovenaan staan. Er volgen voor deze teams nog vele hindernissen, maar we hoeven ons voorlopig toch niet te generen. Ook CE 5 heeft nog alle kans op promotie. De gezamenljike score van de CE-teams is dit seizoen 26 uit 18 (69%)!
E. vd Berg (2025)-A. Verschoor (1943) 1-0
F. Borst (1938)-J. v Baarle (2182) 0-1
J. Canedo (1944)-D. v Loenen (2065) 0-1
C. Vredenborg (1895)-A. Juijn (1957) 1-0
A. Kamman (1919)-D. Hoogstad (1903) 0-1
S. Ottenhof (1907)-B. Hoos (1899) 0,5-0,5
H. v Calmthout (1884) -D. vd Mast (1749) 1-0
V. vd Wetering (1871)-T. der Kinderen (1876) 1-0
Filip Borst
Foto: HZP
Gisteravond won ons derde met 4,5 -3,5 van Het zwarte paard 1. Een ongelooflijk spannende wedstrijd. Nog steeds staan onze eerste 4 teams op de eerste plek!!!
Cor de Wit
Sophia Thoma - Herman van Malde
Gert Jan Pellikaan - Peter Overduin
John van de Laar - Andre Coenen
Coen van Baren - Kresna Soerjadi
Marcel Dirks - Marcel den Bleker
Ronald Sparreboom - Gerrit Boer
De rest verhinderd
Deze week een kort verslag, vanwege het feit dat uw verslaggever vrijdagavond zelf in een langdurig gevecht gewikkeld was, en het is toch best moeilijk om een heel verslag uit je duim te zuigen als je niet tenminste één keer op de borden hebt gekeken.
In groep 1 waren er slechts 3 partijen, omdat de mannen van De Wit al vroeg “te koye (ge)kropen” waren voor de rede van Vlissingen, om de dag erop zegevierend de veste Souburg binnen te trekken. Arjen Kouwenhoven en Hans Uitenbroek speelden een theoretisch interessant duel, maar toen de boekjeswijsheid op was, moesten ze op eigen kracht verder, wat zoals men weet lang niet altijd meevalt. Na fouten over en weer – naar eigen zeggen – werd het punt gedeeld.
Peter Kemner pakte de koppositie door een overwinning op Filip Borst. Hij hoefde daar niet al te veel voor te doen, want Filip wikkelde al gauw af naar een volgens hem “leerzaam”, maar mijns inziens gewoon een bedenkelijk eindspel. Hopelijk heeft Filip nu geleerd dat groep 1 niet de juiste plek is om leerzame maar verloren eindspelen te oefenen.
Tenslotte pakte Ton Dulk tegen Carel Vredenborg een dik verdiend halfje, en houdt daarmee aansluiting met de overige achterblijvers.
In groep 2 speelden veel deelnemers de frustaties over de tendentieuze berichtgeving van zich af door in de bondswedstrijd van het vierde tegen Rotterdam 5 met 8-0 uit te halen. Helaas voor hen maakt ondergetekende geen wedstrijdverslagen, dus zullen ze moeten wachten op een juichend verslag van de teamleider met lovende kritieken op het vertoonde spel, om hun gekrenkte ego’s weer eens wat op te krikken.
Zodoende bleven er vier partijen in groep 2 over. Erik van den Berg boekte alweer zijn zesde achtereenvolgende overwinning, en staat nu riant aan kop in deze groep. Dit keer moest Jesus Canedo eraan geloven. Jesus kan een plaatsje bij de top nu al bijna vergeten.
GertJan Pellikaan won van Marcel Dirks, en sluipt langzaam op kousenvoeten naar de top. Weer een puike overwinning van de man zonder rating, die ook af en toe als mystery guest in een bondsteam schijnt op te treden.
Sophia Thoma won ook, dit keer van Gerrit Boer, en heeft na twee opeenvolgende overwinningen een reuzensprong in het klassement gemaakt. Tenslotte won Sascha Ottenhof van André Coenen, zodat hij nu ook weer een reden heeft om te lachen.
Benieuwd wat we volgende keer weer zullen aantreffen…
Carel Vredenborg
Peter Kemner - Jan van Overdam
Dick de Wit - Arjan v/d Leij
Cor de Wit -Ton Dulk
Arjen Kouwenhoven - Lendert van den Ouden
Piet Verheij - Hans Uitenbroek
John Leer -Julian van Overdam
Michel de Wit zette een 4-tal invallers in daar in het besneeuwde verre Souburg. En allen bleven ongeslagen 2,5 ut 4 voor de invallers. Een indicatie voor de toegenomen kracht in de breedte van de vereniging. Deze week won het 6e met 7,5 - 0,5 !! gisteren het 4e met 8 - 0 !!!!!! En zojuist het eerste met 4 invallers moeiteloos met 5,5 - 2,5.
Michel gaf het goede voorbeeld en beukte met veel geweld zijn tegenstander van het bord. Die ene supporter daar in het verre koude Zeeland, Henk van der Velden had iets om van te genieten.
Remise van Dick met zwart tegen Koos Zomer winst van Cor in een subtiel eindspel, gevolgd door remises van Arjen en Lendert. Lendert leverde een prestatie waar Houdini zelf trots op zou zijn geweest. Na het weggeven van een pion in de opening, ging hij langs allerlei afgronden, waarbij zelfs vlak voor hij de remise binnenhaalde zijn tegenstander nog een enorme kans liet liggen.
Ben Boog maakt er door zijn mooie overwinning 4,5 bordpunt van de buit is binnen.
John Leer en Eddy van Beers zijn nog bezig, Eddy heeft met mooi spel een gewonnen dame eindspel op het bord weten te brengen tegen Rene Tiggelman. Helaas weet hij door de druk van de klok en het goede verdedigen van Rene de partij niet te winnen. John maakt remise. Geen idee wie waar beter stond.
Al met al een mooie verdiende overwinning.
Cor de Wit
Gijsbert Kamerman is vrij.
Arjen Kouwenhoven - Hans Uitenbroek
Filip Borst - Peter Kemner
Ton Dulk - Carel Vredenborg
Erik van den Berg - Jesus Canedo
Sascha Ottenhof - Andre Coenen
Sophia Thoma - Gerrit Boer
Gert Jan Pellikaan - Marcel Dirks
Adri Jumelet vrij de rest verhinderd
Vrijdagavond in een stampvolle Passage waren het toch vooral de bondswedstrijden die de aandacht trokken. Zowel het tweede als het zevende traden in het strijdperk, en de toeschouwers vergaapten zich aan al dat moois dat op en achter het bord te aanschouwen was.
Het tweede kwam al snel heel op voorsprong doordat de teamleider de aanbeveling van vorige week wat te letterlijk had genomen, en zijn tegenstander al bij voorbaat had uitgeschakeld. Zodoende kon de (kroon)prins van Charlois Europoort (roepnaam Lodewijk) zich nuttig maken met het verzorgen van de drankjes voor de dorstige spelers, en aan de omzet te zien is dat toch waar hij het beste in is.
Met al die cracks van het tweede achter de borden viel het aantal partijen in groep 1 zoals gezegd een beetje tegen. Piet Verheij was nog niet klaar voor de confrontatie tegen Hans Uitenbroek en zegde af. De gebroeders De Wit speelden zoals voorspeld een korte remise, maar de broertjes Van Overdam lieten die gelegenheid voorbij gaan. In plaats van eveneens een korte remise te spelen mompelden ze iets van “huiswerk” en “weekendtoernooi”, maar het vermoeden bestaat dat ze deze partij nog even achter de hand willen houden voor het geval dat één van de broers later een vol punt goed kan gebruiken. Het is dan ook niet meer dan gerechtigheid dat zij de volgende ochtend in het Haagse Weekendtoernooi direct tegen elkaar werden ingedeeld….
In groep 2 werden vijf partijen gespeeld. Sophia Thoma bewees eindelijk eens dat ze gewoon thuis hoort in deze groep en won gedecideerd van de goedlachse (zelfs na de partij) Coen van Baren. Coen deelt nu de laatste plaats met Adri Jumelet, dus benieuwd hoe lang Coen die glimlach blijft volhouden. Adri verloor alweer, nu van Jesus Canedo. Laatstgenoemde lijkt hiermee uit het dal gekropen te zijn.
Ook Hans van Calmthout had het verslag van vorige week goed gelezen, want tegen Gerrit Boer liet hij eindelijk eens zien waartoe hij in staat is. Een mooie overwinning brengt hem terug bij de mensen, terwijl Gerrit langzaam afglijdt naar de kelder van de groep.
In de wandelgangen was te horen dat er in het vorige artikel iemand onheus bejegend was. Nu hebben koplopers altijd gelijk, maar bij nader inzien bleek het toch om groep 2 te gaan. Toegegeven, er zijn groep 1 spelers die beter stukjes schrijven dan houtjes schuiven, en die het ooit gelukt is om in de interne van John van de Laar te verliezen, maar om dan te zeggen dat iedereen die van John wint makkelijk in groep 1 kan meekomen gaat wel wat ver. Maar goed, een eveneens vette nederlaag in het Zomertoernooi bewijst het tegendeel. Wellicht dat Peter Overduin aan het eind van het seizoen toch promoveert, en dan één van de vijf degradanten keihard kan uitlachen.
In ieder geval zal Peter dan toch uit een ander vaatje moeten gaan tappen, want na de nederlaag tegen Marcel den Bleker heeft laatstgenoemde zich nadrukkelijk bij de promotiekandidaten gevoegd.
John van de Laar won van Marcel Dirks in de voor hem kenmerkende stijl. John’s schaakstijl is te vergelijken met Engels voetbal: lange halen, snel thuis. Met een paar stukken wordt ten strijde getrokken, en als deze door ruil of verlies verdwenen zijn, blijken er achterin, verscholen achter een pionnenrij, nog een paar reserves te staan. Het begrip totaalschaak; eerst alle stukken netjes ontwikkelen, en door samenspel van alle stukken de gehele ruimte van het bord benutten, is niet aan John besteed. Maar hij won wel, en mag als best-of-the-rest met een schuin oog omhoog blijven kijken.
Komende vrijdag zal er wegens KNSB verplichtingen van het eerste en een bondswedstrijd van het vierde niet zo heel veel gespeeld worden. Een prima gelegenheid voor de overige achterblijvers om eens wat partijen in te halen……
Carel Vredenborg
Gisterenavond stond de derde wedstrijd van het tweede team op het programma: een thuiswedstrijd tegen de zwakke broeder van de poule, RSR Ivoren Toren 3. Nu is het gelukkig zo dat een derde team van welke club dan ook nooit van ons tweede zou mogen winnen, gelukkig zijn we voor een dergelijke vernedering gisterenavond bespaard gebleven. Het werd een afgetekende 6-2 overwinning.
De avond begon met een reglementair punt voor ondergetekende, die zodoende gelijk achter de bar kon plaatsnemen om de baromzet tot recordhoogte te stuwen en tegelijkertijd het tweede team van de nodige coaching te voorzien. Hoezo, mannen kunnen geen twee dingen tegelijk?
Terug naar de borden. Lendert consolideerde zijn goede seizoensstart door snel met zwart remise te maken tegen de gevaarlijke Keetbaas. Niet veel later volgde een prima punt voor Arjen Kouwenhoven op 1 tegen Dabrowski, die volledig overklast werd door Arjen. Daarna volgden remises bij Ton Dulk, een partij waar weinig muziek in zat. Voor de grootste verrassing van de avond zorgde Carel Vredenborg, die als invaller een keurige remise scoorde! Gelet op de tegenstander kon de teamleider deze wedstrijd een gokje nemen door een afgeschreven talent op te stellen. Ik vind overigens dat iedere vereniging zorvuldig met zijn iconen dient om te gaan. Deze mensen hebben in een illuster verleden veel voor de vereniging betekend, en het is goed om deze mensen van tijd-tot-tijd eens in het zonnetje te zetten. Vooral de oudere leden kunnen zich ongetwijfeld de mooie partijen nog herinneren van Carel, waarbij hij schitterende offers afwisselde met subtiel posititioneel spel. Carel bewees gisteren nog maar eens dat niets onmogelijk is, als Lienden van Vitesse kan winnen kan Carel een remise spelen in de Promotieklasse! Hij kwam zelfs geen moment in gevaar, iets waar vriend en vijand geen rekening mee had gehouden.
Na deze opsteker rondde Ben Boog op 2 zijn partij prima af. In de opening won hij een kwaliteit, en dat levert Ben uiteindelijk altijd een punt op. Peter Kemner speelde op bord 8 een beetje beneden zijn stand, maar kon dit niet waarmaken in zijn partij. Gezegd moet worden dat zijn tegenstander niet bepaald meewerkte, waardoor remise uiteindelijk een terechte uitslag was, hoewel na afloop bleek dat Peter de betere kansen had in het eindspel. Blijft over de partij van John Leer tegen Edwin Tol. Beide heren zijn niet vies van een flinke tijdsinvestering, maar snelschaakvirtuoos Leer schrikt daar niet van terug. Zonder een grootse partij te spelen trok John het punt naar zich toe. Einduitslag 6-2, geen memorabele avond maar wel een goede uitslag in deze poule. Het serieuze werk gaat nu echt beginnnen. Zou het dan toch... Nee.. het is nog te vroeg om het daar over te hebben.
Gijsbert
Hoewel de Sint nog niet eens in het land is, beginnen bij de leden van Charlois Europoort toch alweer de kerstbellen een beetje te rinkelen. Op vrijdag 19 december organiseren we namelijk weer ons Kerstschaaktoernooi.
Ook oud leden zijn natuurlijk welkom. Weet iemand nog een oud lid dat schaakt of denkt nog te kunnen schaken, geef de naam van dat lid door aan Herman van Malde.
Intussen zijn al weer enkele originele namen genoteerd. We gaan dit keer spelen met 5 tallen:
De OPyjama’s en AanZet '22.
Door middel van een veiling zullen enkele bijzondere materialen en prijzen verdeeld gaan worden. Later meer hierover.
Let op: inloop en loten kopen vanaf 19.00 uur tot 19.45. Aanvang toernooi 20.00 uur.
Aanmelding via kerstschaak@gmail.com of bij Herman van Malde.
Voor het weekendtoernooi in Den Haag hebben zich 5 CE'ers opgegeven: Arjen Kouwenhoven, Lendert vd Ouden en Julian en Jan van Overdam jr zullen de de naam van de club verdedigen; Filip Borst zal de club in discrediet brengen.
Mocht iemand zich geroepen voelen deze balans een beetje te herstellen (ik ken genoeg mensen die in staat moeten worden geacht de club in discrediet te brengen): opgeven kan nog.
Wij zijn nog steeds opzoek naar een wedstrijdleider extern. DE indelingen zijn rond de teams hebben teamleiders, alles loopt. Dit seizoen is het niet veel werk meer. Meedenken met het bestuur en af en toe een vergadering. Het is toch te gek voor woorden dat een zo grote en actieve vereniging het met een incompleet bestuur moet stellen! Meer weten of u aanmelden, spreek een bestuurslid aan op de clubavond, of mail er een, of bel er een op.
Geen ervaring: U wordt ondersteund.
Cor de Wit
Piet Verheij zegt af: vrij is Hans Uitenbroek
Dick de Wit - Cor de Wit
Jan van Overdam - Julian van Overdam
De volgende mensen hebben zich afgemeld: Kresna Soerjadi, Erik van den Berg en Herman van Malde.
Daardoor is Adri Jumelet vrij.
De gebroeders De Wit hebben als groepsleider tegenwoordig stevig de wind eronder. Amper zijn de uitslagen van de interne verwerkt op de site, volgt er een nieuwe indeling. De verslagleggers kunnen het moordende tempo niet meer bijhouden, vooral als er zoals afgelopen vrijdag heel veel partijen zijn gespeeld.
We beginnen met groep 2 waar we aan de hand van de stand de zaken eens doorlopen. Stevig aan kop staat Erik van den Berg met de volle winst uit 5 partijen. Deze keer schoof hij heel onopvallend Sophia Thoma van het bord. Onopvallend, want schrijver dezes wist niet eens dat hij aanwezig was: het zal de nieuwe “look” van Erik zijn geweest. Erik hoort qua rating gewoon een groep hoger thuis, en lijkt vast van plan dat ook te gaan halen. Ook Sophia heeft tegenwoordig een rating waar menig groep 1 speler alleen maar met weemoed op kan terugkijken, maar zij behaalt haar successen vooralsnog buiten de vereniging.
Erik wordt op de voet gevolgd door Kresna Soerjadi, die zijn eerste halfje moest afstaan aan John van de Laar. Voor John voorwaar een goede prestatie, want Kresna lijkt na een matig seizoen weer terug te komen op zijn oude niveau van weleer, of zou hij de hete adem van de spelers van het tweede voelen, die op zijn plek in het eerste azen? John doet in deze groep goed mee, maar door zijn verlies tegen Peter Overduin is hij per definitie ongeschikt voor een plaatsje op het hoogste plan.
Op de derde plaats staat terug van weggeweest Marcel den Bleker. Ongeslagen, en met een mooie overwinning op Jesus Canedo bewijst hij dat hij ook in groep 1 zijn mannetje zou kunnen staan. Voor Jesus echter lijkt het een moeilijk seizoen te worden; hij wacht nog op zijn eerste overwinning.
Op plek vier staat Herman van Malde, maar dat moet haast wel een vergissing zijn. Met een remise tegen André Coenen is hij net als zijn tegenstander een exponent van de middenmoot van groep 2: moeilijk om van te winnen, maar net niet goed genoeg voor het allerhoogste.
Via de al genoemde Peter Overduin komen we terecht bij Gert Jan Pellikaan, de witte raaf in het gezelschap. Met een nog onbekende rating, maar dat hij kan schaken is al wel duidelijk. Gerrit Boer werd al snel in de opening door hem verrast; een recht-toe-recht-aan overwinning voor onze nieuwe man.
Een andere degradant van vorig seizoen, Ronald Sparreboom, heeft nog niet zoveel partijen achter zijn naam, maar zou toch ook mee moeten doen om de promotieplaatsen. Alleen moet hij dan wel wat meer laten zien dan tegen Coen van Baren, want laatstgenoemde hielp zijn veelbelovende stelling zelf om zeep. Maar Coen komt er wel, en het zou me niks verbazen als hij niet eens een keertje de B groep van het PK RSB gaat winnen.
Verder naar beneden kijkend vinden we nog Marcel Dirks terug, en ook Sascha Ottenhof en Hans van Calmthout, van wie we allebei toch wel wat meer hadden verwacht. Helemaal onderaan, samen met Coen, staat Adri Jumelet, die toegegeven geen gemakkelijk programma heeft gehad, maar die toch wat beter zijn best zal moeten doen om nog boven de streep te eindigen.
Komende vrijdag is het weer volle bak in groep 2, met een aantal zeer interessante partijen. Voor- en nabeschouwingen alsmede vileine opmerkingen over de tegenstander kunnen in de wandelgangen terloops aan mij worden meegedeeld…..
--------------
Wordt er in groep 2 wel hard om de punten gestreden, in groep 1 vallen de remises nog sneller dan de meeste Italiaanse kabinetten. Bijvoorbeeld de partij tussen Dick de Wit en Ben Boog, waarvan niemand weet wanneer, waar en of die wel gespeeld is. Ik ben zeer benieuwd of de webmaster die partij nog in het Hall of Fame archief kan krijgen. Cor de Wit maakte er iets meer een partij van, maar toen Arjen van der Leij wijselijk de veiligste voortzetting koos, verdween alle scherpte uit de stelling. Ook Jan van Overdam en Lendert van den Ouden deden elkaar niet echt veel pijn. Tenslotte speelde gentleman Piet Verheij ook remise, tegen de in zware tijdnood gekomen Arjen Kouwenhoven, maar gezien zijn positie op de ranglijst had Piet wel een beschaafde poging mogen wagen om het tijdvoordeel uit te buiten. De belangen zijn groot, het aantal remises ook, en dus moet elke overwinning gekoesterd worden.
Viel er dan helemaal niets te genieten? Nou, voor de objectieve toeschouwer wel. Carel Vredenborg zat na de hoogte stage in de Andes vol energie en adrenaline achter het bord, maar schijnt toch teveel aan de coca thee te hebben gezeten, want het meesnoepen van een a-pionnetje getuigde van een ongefundeerd Verheij-iaans optimisme, en hoewel Julians eindspeltechniek verre van onberispelijk was (puntje voor de trainer: afmaken van gewonnen stellingen) wist hij de vis toch op het droge te krijgen.
De broertjes Van Overdam staan nu gebroederlijk op een plaats die uitzicht biedt op een goede klassering, vooral voor Jan die al tegen Hans Uitenbroek en John Leer heeft gespeeld.
Onderin speelden Filip Borst en Ton Dulk een boeiende partij met als inzet aansluiting bij de middenmoot. Filip trok fel van leer en drukte Ton vrijwel van het bord. Ton moet gaan oppassen dat hij niet het aangeschoten wild wordt waartegen iedereen tot het uiterste zal gaan. Filip houdt zich voorlopig verscholen in de luwte van de grote kudde, maar zal onherroepelijk last gaan krijgen van zijn verliesbeurt tegen Piet.
Held van de avond was natuurlijk Peter Kemner, die koploper Gijsbert Kamerman met ragfijne middelen tot de orde riep. Helaas had het weinig effect op de stand, want ook na 3 weken afwezigheid moet ik constateren dat Gijsbert nog steeds bovenaan staat, hetgeen toch niet goed kan zijn voor de uitstraling van de club naar buiten toe. Maar ja als de overige spelers geen kampioen willen worden, komt vanzelf de kampioen van de armoe bovendrijven…
Het programma van groep 1 voor vrijdag belooft weinig. Bij de confrontaties tussen de broers De Wit en de broers Van Overdam kunt u rustig een 3 invullen, en Hans Uitenbroek heeft natuurlijk geen schijn van kans tegen kampioenendoder Piet Verheij.
Veel interessanter wordt het om te zien of teamleider Kamerman eindelijk eens zijn verantwoordelijkheid neemt en zichzelf op kop zet van het team dat vaak de grootse verwachtingen niet weet te koppelen aan grootse prestaties…..
Verslag: Carel Vredenborg
Tja, het kan eens een keer gebeuren dat je verliest, zij het dan met 4,5 - 3,5. Het is de derde keer dat Messemaker 1847 4 met deze cijfers wint! Als we in optimale vorm geweest waren, hadden we meer kunnen bereiken, maar dat is geneuzel achteraf.
Lopen we de wedstrijd eens langs. Rinus van de Wetering (7) won soepel en snel. Daar stond een verlies van Piet van Dijk (5) tegenover, die al snel in de opening een pion verloor en een druk te weerstaan kreeg die uiteindelijk niet meer te houden was. Henk van der Velden (8) bereikte zijn derde remise, in -volgens deskundigen- een iets mindere stand. Kees Vellekoop won zijn partij tegen Tommy Johansson (1). Jammer, maar we waren toch blij dat Tommy wilde invallen. Aan bord 1 krijgt hij ook nog eens de zwaarste tegenstand. Adri Jumelet (3) moest voor het eerst dit seizoen een verliespartij toestaan. Succes duurt in het algemeen niet eeuwig. Verder nog twee remises, van Michiel Gerritse (6) en tweede invaller Eduard Smits (4). Giel verdedigde zich tegen een koningsgambiet, en kwam zelfs een stuk voor. Uiteindelijk moest hij het weer terug geven, en moest berusten in remise. Eduard Smits is een krachtige invaller, en tegen de sterke Henk Krol haalde hij een prima remise. Misschien had er meer in gezeten. And last, but not least speelde Gerrit Boer (3) een aardige partij tegen Theo Huijzer, de speler met de hoogste rating van de avond. Het ging al nergens meer om, we stonden met 4,5 - 2,5 achter. Mijn tegenstander moest in ingewikkelde posities lang nadenken over goede plannen die er niet altijd waren. Omdat ik per definitie een oppervlakkige schaker ben, kostte het mij minder tijd. Uiteindelijk ging Theo door zijn vlag.
Jammer dat we verloren, maar we blijven vechten voor een ereplaats. En nu is het tijd om te gaan slapen.
Speel de partij Boer-Huizer na!
Op de foto Dick met wit in actie tegen Leo Verhoeven van Erasmus. KNSB ronde 2, zaterdag 1 november 2008. De stand is 4-3 voor ons, een halfje is nog nodig. Dick moet met nog seconden op de klok de 40 zetten zien te halen. Onder de belangstellenden niet de minsten: Jaap Staal, John van Baarle. De druk op beide spelers was enorm. Wat ging er in Dick's hoofd om? Heel veel. Nu pas heeft hij het kunnen verwoorden... Lees het hier en speel na!
