De Parel in de Oester

Er zijn schakers waar je jaren mee omgaat en die je – buiten de ervaringen op het schaakbord – niet of nauwelijks leert kennen. Ze komen naar de vereniging om een partij te spelen. Stellen zich vaak bescheiden op en zijn stil. Zowel achter het bord als na de partij. Zo’n stille schaker was Marcel den Bleker.

Marcel leerde het schaken van zijn vader, Adri den Bleker, die ook lid is geweest van Charlois Europoort. Het schaken was de enige sport die hij actief beoefende. Andere sporten als bijvoorbeeld voetbal (Feijenoord) deed hij passief.

Maar het schaken paste hem. Zijn speelstijl was dat er een muur werd neergezet die niet snel omging. Met kleine voordeeltjes haalde hij vervolgens de partij naar zich toe. Hij vond het geweldig om extern te spelen. Daar won hij de meerderheid van zijn partijen of hij speelde remise. Van Marcel won je niet eenvoudig.

Dat kwam door die muur. Een muur die hij ook in het echte leven had opgetrokken. Een muur waarachter hij zich veilig kon voelen. Weinigen wisten dingen van hem, omdat Marcel ervoor koos om niet te delen. Niet omdat hij niet wilde delen, maar omdat hij over al zijn woorden nadacht. Hij bleef wikken en wegen. Dat deed hij met iedere beslissing die hij nam. En met dat wikken en wegen – dat achter het bord zo grote deugd is – heeft hij het voor zichzelf moeilijker gemaakt dan nodig was. Het maakte dat hij met alles serieus was en in iedere beslissing of relatie terughoudend werd.

Vanuit het wikken en wegen en zijn serieuze benadering van alles, kwamen principes en standpunten  naar voren die net zo stonden als de muur van zijn verdediging. Zo was Marcel pertinent tegen welke fusie van Charlois Europoort dan ook. Dat het idee van een fusie naar de achtergrond ging, vond Marcel dan ook niet erg. Zijn schaakvereniging bleef zoals hij was. De grap is dat hij bij Charlois Europoort ging spelen omdat Parcival er mee ophield. Een keuze waar zowel Marcel als Charlois Europoort uiteindelijk erg blij waren. Hoe anders zouden wij onze clubkampioen van het seizoen 2014-2015 en het seizoen 2016-2017 anders moeten hebben leren kennen?

Zo stond hij ook vierkant achter het besluit om de schaakavonden vanwege corona niet meer te laten doorgaan. Als Radiodiagnostisch laborant in het Albert Schweitzerziekenhuis zag hij de gevolgen van het Coronavirus en vond hij het juist dat er geen risico werd genomen.

Stille schakers als Marcel zijn belangrijk. Zelfs als ze zo gesloten zijn als een oester. Want in die oester zit nog wel eens een parel. Een parel als Marcel den Bleker, een goedaardig persoon die van het observeren en overwegen zijn kernwaarden had gemaakt.

Maar ook een zorgzaam iemand. Die jaren voor zijn moeder heeft gezorgd. In maart kregen zij alle twee – ondanks hun voorzorgen – corona. Een paar weken geleden is de moeder van Marcel overleden. De wereld van Marcel werd daardoor nog kleiner. Marcel dacht in eerste instantie op eigen kracht over het virus heen komen. Toen dat uiteindelijk niet ging, is hij alsnog opgenomen. Aanvankelijk ging het beter met Marcel. Op het moment dat hij voldoende hersteld leek om naar een revalidatiecentrum te gaan, kreeg hij op 1 april 2021 een hartstilstand. Uiteindelijk is hij later die dag op slechts negenenveertig jarige leeftijd overleden.

De herdenkingsdienst voor Marcel den Bleker zal morgen plaatsvinden om 10.15 uur. Vanwege de geldende coronamaatregelen kunnen hier maar een beperkt aantal mensen bij zijn. Het afscheid is ook te volgen via de link: https://dela2.plechtigheidonline.nl/login/code. De code is WFN6-FTCC.

Marcel zal binnen onze vereniging gemist worden. Wij wensen zijn broer Wim en schoonzus Mariska alle sterkte bij het verlies van een tweede geliefde in zo korte tijd.

 

In Memoriam Michiel Gerritse: Een dankbaar (schaak)leven

Iedere vereniging heeft iemand die al jaren lid is en waar niemand ooit maar een iets van onmin mee heeft gehad. Waar het een plezier is om tegen te mogen schaken. Voor Charlois Europoort is dat ongetwijfeld de man die tijdens de algemene ledenvergadering van 2011 het speldje kreeg omdat hij op dat moment al 50 jaar lid was van de vereniging. We hebben het natuurlijk over de gentleman van onze vereniging: Michiel Gerritse.

Michiel was geboren in Limburg en heeft altijd dat gemoedelijke behouden. Het schaken is hem met de paplepel ingegeven. Toen hij de leeftijd van 10 jaar had bereikt schaakte hij al geregeld met zijn broer Willem. Omdat zijn vader, broer Jan en zijn neef Jan Beukelaer ook schaakte, ontstond er een heus familietoernooi. Na de pensionering van zijn vader werd dat een jaarlijkse traditie. Wie zou dat jaar de familiare competitie winnen. Dit jaarlijks terugkerende familietoernooi heeft zelfs de lokale pers bereikt! Van het schaken met zijn familie heeft hij zijn hele leven profijt gehad.

Michiel Gerritse ging werken voor de Nederlandsche Spoorwegen. Na omzwervingen via Amsterdam kwam hij uiteindelijk in Rotterdam terecht. Jarenlang was hij hoofdconducteur op de Hoeksche lijn. Toen Michiel in Rotterdam neerstreek heeft hij in rond 1959/1960 deelgenomen aan een simultaan tegen de oude heer Mesman. Welke Michiel won. Het was de heer Mesman die hem op het hart drukte om in ieder geval lid te worden van een schaakvereniging. Omdat zijn bakker Jaap Bezemer kende, werd Michiel in 1960 lid van schaakvereniging Charlois. Hij zou er altijd lid blijven, ook al kon hij de laatste jaren de clubavonden niet meer bezoeken door de afstand. Nu nog kunnen we Jaap daar dankbaar voor zijn.

Schaken was de grootste hobby voor Michiel. En de liefde voor Charlois Europoort was onwrikbaar. Zelfs vorig jaar zei hij nog dat hij de club zo miste. De club hoorde bij hem en meer dan vijftig jaar ging hij iedere vrijdagavond op de club schaken. Hij liet zich daar niet van weerhouden.

Zelfs op zijn werk  werd er veel geschaakt. Hij had zelfs zijn eigen schaakspel in zijn kastje klaar staan om tegen een ieder die wilde te kunnen spelen. Dat werd gedaan in het wachtlokaal op Perron 4. Daar heeft hij menig uurtje achter het schaakbord doorgebracht. Zelfs na werktijd ging hij pas naar huis als de partij uitgespeeld was.

Michiel was een goede schaker en vond regelmatig het goede spoor naar een goed resultaat. Dat resulteerde er in dat hij in 1972 Nederlands Kampioen werd bij de NS. Hierdoor mocht hij namens de NS in het buitenland spelen tegen schakers van andere spoorbedrijven. Dat leverde hem mooi herinneringen op.

Wanneer hij zijn eerste partij voor Charlois Europoort heeft gespeeld is niet meer te achterhalen. Zijn laatste partij speelde hij op 23 november 2012. Hij won toen in de thuiswedstrijd van Jeroen Robyn van IJsselmonde. Het is een mooi symbool van hoe belangrijk Michiel als lid was.

Michiel klaagde nooit, was altijd opgeruimd, gezellig en strijdlustig. Hij ging voor de winst. En gunde je een remise als hij je aardig vond. Het sociale aspect van de vereniging was voor hem minstens zo belangrijk. Een vereniging ben je samen. Zijn liefde voor Charlois Europoort kwam door zijn liefde voor het schaakspel en de gelijkgestemden die hij onze vereniging wekelijkse ontmoette. Hij was dan ook nooit te beroerd om te spelen als er een beroep op hem werd gedaan. Hetgeen ik als teamleider nog weleens deed als ik een invaller voor een externe partij zocht.

Juist door zijn voorkomen en zijn hartelijkheid ben ik hem jaren meneer Gerritse blijven noemen. Dat deed je bij hem op natuurlijke wijze. Hij heeft daar nooit om gevraagd. Als gentleman van onze vereniging verdiende hij dat respect. En dat respect hield je ook voor hem als je hem uiteindelijk bij zijn voornaam noemde.

Hoogtepunten in zijn lange schaakcarriére waren er zeker. Denk bijvoorbeeld aan zijn winst op de genoemde heer Mesman, in zijn tijd al niet de minste. Maar wat te denken van zijn winst op de wellicht nog lengendarische Jan Hein Donner, die hij in 1961 tot opgave dwong. Gewoon door steeds de kleine juiste zetten te doen. Hij heeft meermalen zijn groep gewonnen, of dit nu op onze vereniging was of bij het seniorentoernooi. En alles met dezelfde flair, de vreugde van het spelen.

Zijn dochter Emmy had al jaren een beroep op haar ouders gedaan om naar Best te verhuizen, waar zij zelf woont. Michiel heeft zich daar zo lang mogelijk tegen verzet. Hij wilde niet uit Rotterdam weg omdat hij dan niet meer naar de club kon komen. Michiel en zijn echtgenote Emmy woonden echter drie hoog en al die trappen lopen werd op een gegeven moment te zwaar. Vooral voor zijn echtgenote Emmy. Met pijn in het hart stemde hij toen in met de verhuizing naar Best, waar zijn dochter de laatste jaren van zijn leven mantelzorgster werd voor haar ouders.

Michiel was trots op zijn echtgenote Emmy, zijn dochter Emmy en schoonzoon Joop en vooral op zijn kleinkinderen Marijn en Michiel. Hij hield zielsveel van zijn familie. Hij is ook in hun aanwezigheid overleden.

Naast de gentleman en de vriendelijkheid zelve die Michiel Gerritse was, zal mij altijd bijblijven hoe hij afscheid nam. Hij zal altijd tot een blij weerziens. Michiel was lid van het Apostolisch gemeenschap. Eén van de verschillen met andere kerken was dat deze niet geloofden in een leven na de dood. Je moet het in het heden doen. Het hier en nu telt. Toch zijn het momenten als deze dat ik vurig hoop dat er een leven na de dood is, om dan dat blije weerziens mogelijk te maken.

Michiel Gerritse is op Eerste Paasdag, 12 april 2020 om 06.00 uur op 94-jarige leeftijd overleden na een kort ziekbed.

De uitvaart van Michiel Gerritse zal komende donderdag zijn. Vanwege alle maatregelen rondom het coronavirus zal er een beperkt aantal mensen bij de uitvaart aanwezig kunnen zijn. Toch kunt ook u uw reactie op het uit de tijd van raken van Michiel delen door hier een reactie te geven. Ik ben ervan overtuigd dat die reacties door de familie zullen worden gelezen.

In Memoriam Adri Jumelet

Het laatste Adrie’tje

Een typisch geval van een Adrie’tje was een aantal jaren een term die ik links of rechts wel eens hoorde op onze schaakvereniging. Het hield feitelijk in dat je een schitterende partij kon spelen en door net iets over het hoofd te kijken omdat je het anders bedacht had, opeens een stuk achter te staan en de partij alsnog te verliezen.

De persoon op wie de uitdrukking gebaseerd was, was Adri Jumelet. Een schaker die van iedereen kon verliezen (hetgeen niet zo uniek is), maar ook van iedereen kon winnen (wat gezien zijn rating wel bijzonder was). Als Adri zijn dag had, speelde hij de sterren van de hemel en kwam er vuurwerk op het bord. Bizarre zetten gaven inzicht in de gedachtegangen van een onnavolgbaar brein. Hij zag de voortzetting voor zich, ging even roken en kwam dan terug om die zet te doen die hij in gedachte had. Soms vergat hij daarbij dat de tegenstander weleens een andere voortzetting had kunnen kiezen.

Hij kon dan erg boos worden. Maar dat was meer op zich zelf gericht. Dat hij dan niet van zichzelf begreep om het verschil niet te zien. Als het wel lukte, kon hij er ook van genieten. Maar verlies of winst, de liefde voor het spel bleef.

Adri was zelf zoals hij ook schaakte. Soms briljant en vaak onnavolgbaar. Maar wel authentiek. Hij kon chaotisch zijn. Als teamleider had ik hem wel eens benaderd of hij wilde mee spelen met een externe partij. Dat wilde hij wel. Hij wist vooraf welk bord hij had (Adri had in de regel een voorkeur voor zwart) en de dag ervoor had hij bevestigd te zullen komen. Dan kon het toch zo zijn dat hij niet kwam en schitterde van afwezigheid. Omdat hij zich wat vermoeid voelden had hij gedacht voor de wedstrijd een uiltje te knappen om zo extra fris aan de partij te beginnen. Door geen wekker te zetten of deze niet te horen, wilde hij weleens pas na de partij wakker schieten.

Adri was ook intelligent en technisch onderlegd. Van beroep was hij van oorsprong tekenaar constructor. Hij berekende welk gewicht of spanning een bouwsel of constructie kon dragen. Daar was hij goed in. Dus rekenen en vooruitzien kon hij wel. Hij was zeer analytisch aangelegd. Maar anders dan een tekening wil een stelling op een bord nog wel eens wijzigen.

Boven alles was Adri een aimabele man met een eigen vorm van humor. En als hij ergens niet mee eens was, liet hij dat ook weten. Dan ging hij met zijn hoofd schudden en zei dan “nja, nja”. Om vervolgens zijn bedenkingen met je te doelen. Bedenkingen waar altijd argumenten aan ten grondslag lag. Adri dacht veel meer van uit de ratio. En juist daardoor was hij zo’n oorspronkelijke en creatieve schaker. Die van iedereen kon verliezen, maar van iedereen kon winnen. En dat met regelmaat deed.

De laatste keer dat Adri bij ons op de vereniging was, was met het Kerstschaak. Hij vond het reuze gezellig. In zijn hart bleef hij bij onze club, maar omdat hij niet meer ’s avonds zulke stukken wilde fietsen, is hij naar IJsselmonde gegaan, zodat hij in de buurt kon schaken.

Helaas zal Adri niet meer kunnen komen. Afgelopen maandag 15 april 2019 is Adriaan Jumelet tijdens een onderzoek getroffen door een herseninfarct en daaraan overleden. Morgen 19 april 2019 is er van 12.45 uur tot 13.15 uur gelegenheid om afscheid te nemen van Adri in Rouwcentrum De Palm aan de Palmentuin 73 te Rotterdam. Aansluitend zal aldaar een korte samenkomst zijn, waarna om 14.45 uur de begrafenis zal plaats vinden op de Hervormde begraafplaats “IJsselmonde” aan de Benedenrijweg 489 te Rotterdam.

In Memoriam Maurice van der Stokker

Soms neemt het leven een bizarre wending. Gaat het de gehele andere kant uit als je zou willen. Daar moet je maar mee zien om te gaan. En helaas lukt dat niet altijd.

Zo had ik zo graag morgenavond Maurice van der Stokker opgehaald om samen met hem de strijd aan te gaan tegen Fianchetto. De vereniging waar hij vorige week nog tegen speelde voor het vijfde team. Alleen morgen zal hij niet achter het eerste bord plaatsnemen.

Afgelopen zondag 1 november 2015 heeft hij gedoold in plannen en ideeën en daarbij is hij de weg kwijt geraakt. Toen ik hem zondagavond sprak zei hij dat hij wat grieperig was en zich niet zo best voelde. Hij ging ervan uit dat hij woensdag wel weer opgeknapt zou zijn. Ik zou hem dan bellen om af te spreken hoe laat ik hem zou ophalen.

Hij had alleen geen lichamelijke griep, maar een mentale. En in het doolhof der oplossingen is hij het verkeerde pad ingelopen. Hij is gaan slapen zonder nog wakker te worden.

Maurice was nog maar net een maand lid van de vereniging. Het schaken was een houvast voor hem. Een afleiding voor alle zware lasten die het leven met zich meebrengt. Maar het is alleen een afleiding als al het andere zich niet opdringt. En soms lukt het iemand niet om alleen die druk te weerstaan.

We verliezen in Maurice niet alleen de beste speler van ons zesde team, maar nog veel meer de kans om een mooi persoon echt te leren kennen.

Maurice van der Stokker is 45 jaar geworden. Komende dinsdag 10 november 2015 zal hij gecremeerd worden. De herdenkingsdienst begint om 15.00 uur in Crematorium Rotterdam Zuid aan de Maeterlinckweg 101 te (3084 KD)  Rotterdam.

Wij wensen zijn moeder, zijn zus en overige familieleden heel veel sterkte bij dit plotselinge verlies.

In Memoriam Stoffer Sprang

Aan het begin van het nieuwe seizoen moeten wij helaas ook stilstaan bij het verlies van een van onze grootste leden: Stoffer Sprang.

Een schaakvereniging heeft vele leden. Alle leden zijn even belangrijk, maar sommige leden zijn net iets belangrijker. Omdat juist die leden laten zien waarom de schaakvereniging bestaat: plezier in het spel, waarbij sportiviteit hoog in het vaandel staat, het sociale zodat iedereen het gevoel heeft dat hij alleen voor jou aandacht had, hulpvaardig om de vereniging te ondersteunen wanneer de schaakvereniging er behoefte aan heeft en loyaal door de jaren heen.

Dat gold zeker voor Stoffer Sprang. Geboren in Appingedam en opgegroeid in Slochteren, nabij de gasbelt van Nederland. De omgeving waarin hij het geluk van zijn leven vond in de persoon van Fopke Brondijk, zijn vrouw. In de paar keren dat ik het voorrecht had om bij hun thuis te mogen komen, voelde je de warmte die ze voor elkaar hadden. Hoeveel jaar er ook verstreken zij zagen elkaar met dezelfde liefde als uit het begin. Trots op elkaar en gelukkig met elkaar, zoals alleen mensen die het geheim van een goed huwelijk dat kunnen. Waarmee ze ook bij andere een warme deken boden.

Die warmte was voor Stoffer vanzelfsprekend. Dat karakter zat bij hem tot in de kleinste adertjes. Vanuit zijn jeugd was hij gelovig opgevoed en hij heeft zelf jarenlang in diverse gemeenten een actieve bijdrage geleverd. Het was een deel van hem, ook al worstelde hij met de vragen waar een ieder mee worstelt. Vragen waar geen antwoord op komen. En toch vond hij ook zonder zijn antwoorden zijn weg. Waarbij hij zich zelf nooit heeft verloochend.

Als je Stoffer op foto’s van vroeger ziet, zie je een statige man in voorkomen, en bescheidenheid en het gewone in uitstraling. Iemand waarmee het natuurlijk is om contact mee te zoeken. En niemand vond een gesloten deur. De deur stond bij Stoffer altijd open. En altijd bereid om nieuwe dingen te leren.

Zoals schaken. Stoffer heeft het schaken letterlijk op de achterbank van een auto geleerd. Van beroep was Stoffer electricien en hij werkte in die dagen voor het grote Croon Electrotechniek. Daarvoor moest hij her en der naar klussen toe. Waarbij natuurlijk werd gecarpoold. Om de tijd tijdens het rijden aangenaam te passeren, begon hij met een collega te schaken. En Stoffer vond het leuk. Zo leuk dat hij besloot om bij een schaakclub te gaan schaken. En het is ons geluk geweest dat hij via via bij Charlois Europoort is uitgekomen.

Nu was Stoffer niet de meest begaafde speler op de 64 velden. Hoewel hij speelde om te winnen, lukte hem dat niet altijd. Hij berustte zich schijnbaar in het verlies, maar kon de partij nog wel een paar dagen meedragen. Maar als hij verloor keek hij naar wat hijzelf verkeerd had gedaan en hoe hij dat anders had moeten spelen. Stoffer kon wel tegen zijn verlies en kon zelfs door zijn eigen teleurstelling heen oprecht blij zijn voor zijn tegenstander. Dat is niet iedereen gegund en juist dat maakte Stoffer zo’n aanwinst voor onze vereniging.

Een tweede natuur van Stoffer was zijn hulpvaardigheid. Hij wilde graag helpen. Niet uit eigen belang maar echt om iets voor een ander te kunnen doen. Een verschil, hoe klein ook, te kunnen uitmaken. Hij heeft veel voor de vereniging gedaan. Hij zorgde ervoor dat het materiaal tiptop in orde was. Hij repareerde klokken (en bij die analoge klokken is dat geen sinecure), hij lijmde dozen, hij waste de schaakborden en hij controleerde en registreerde alle dozen. Wij zullen nooit een betere materiaalman krijgen dan die wij hadden.

Hij zag het probleem hoe wij de digitale klokken wekelijks opruimden. En heeft daarvoor een kist gemaakt, die wij al snel de duiventil noemde. Het was en is het voorbeeld van zijn liefde en loyaliteit voor onze vereniging. Wij zullen die ook blijven gebruiken.

Het was dan ook terecht en niet meer dan vanzelfsprekend dat toen Stoffer zieker werd en Fopke het lidmaatschap van Stoffer namens hem opzei, het bestuur die opzegging beleefd heeft afgewezen. Voor Charlois Europoort kon het niet anders zijn dat wij Stoffer als lid wilde behouden, ongeacht of hij nog wel of niet zou kunnen komen. Stoffer hoort bij onze vereniging en dat zal niet veranderen.

Helaas is Stoffer door de ziekte die hem van onze vereniging afhield op 20 juni 2014 overleden in de leeftijd van 82 jaar.

In Memoriam Henk van van der Velden

In 1947 verscheen de eerste postzegel met een schaakmotief in Bulgarije. Met een serie postzegels besteedde Bulgarije op dat moment aandacht aan de Balkanspelen, waartoe ook een studenten-schaaktoernooi behoorde. Zo valt te lezen in een stukje dat Henk van der Velden voor het Kerstnummer van de Triomfator van 2008 heeft geschreven. Hij bracht daarme zijn twee grootste hobbies te samen: Postzegels verzamelen en Schaken.

Wie ooit bij Henk thuis is geweest weet dat Henk in zijn Kamer meerdere kasten had met allemaal verschillende soorten postzegels, gesorteerd op land of op thema. En over die postzegels kon hij bevlogen praten. Hij haalde herinneringen op aan de vriend waarmee hij ruim vijftig jaar alle beurzen was afgelopen en die helaas een paar jaar geleden was weggevallen. Met het wegvallen van die vriend viel ook de lol weg voor het bezoeken van de beurzen. Want meer nog dan de postzegels ging het Henk om de mensen met wie hij de passie kon delen.

De passie voor schaken was op zijn minst even groot als zin passie voor postzegels. Toen afgelopen zaterdag het eerste Kampioen werd van de Eerste Klasse, dacht ik terug aan het seizoen 2008/2009 toen ik, op verzoek van Henk, met hem ben gaan kijken naar de Kampioenswedstrijd van Charlois Europoort tegen Landau Axel. Van die dag heeft genoten. Van de partijen en van de mensen. Je kan het zijn op de Kampioensfoto waarop hij als vaste supporter ook staat. Want Henk ging naar alle wedstrijden van het eerste, of het nu thuis was of uit, zelfs als hij daarvoor de provincie tijdelijk moest verlaten.

Henk was een betrokken clublid. Hij maakte reclame voor de club en het was ook Henk die toen wij moesten verhuizen, met de huidige locatie aankwam. In feite hebben wij zo de Groene Hel aan hem te danken. Maar ook als je vroeg of hij wilde meespelen, dan was hij er. Nooit deed vergeefs een beroep op hem. En altijd had hij zin om te spelen.

Als speler was Henk constant, je won niet eenvoudig van hem. Bij het ouder worden begon hij weliswaar meer tijd nodig te hebben, waardoor de klok een evengrote tegenstander werd als de persoon tegen wie hij speelde, maar speltechnisch had hij steeds voor elkaar.

Dit blijkt ook uit de laatste partij die hij voor de vereniging heeft gespeeld. Op de dag dat hem zijn speld - waar hij terecht zo trots op was - werd uitgereikt voor het meer dan 50-jarige clubjubileum, 1 februari 2013. Hoewel wij met zware cijfers verloren, maakte Henk het verlies minder hard door tegen tegenstander met 300 elopunten meer stand te houden en remise af te dwingen. Henk was een taaie.

Dat was hij ook toen hij hoorde dat hij kanker had. Hoe nuchter hij ook was, hij wilde wel 90 worden. Dat heeft hij ruimschoots gehaald. En hij heeft van die dag genoten, net als dat hij blij was met iedere dag dat hij bij Cock, met wie hij ruim zestig jaar getrouwd is geweest, was.

Toen hij begin december werd opgenomen in een hospice leek het erop dat hij strijd in afzienbare tijd zou moeten opgeven. Maar ook hier toonde hij zijn wilskracht en levenslust. Toen Cock moest worden geopereerd, en zijn permanente mantelzorgster tijdelijk niet beschikbaar was, zorgde Henk er zelf voor begrepen en verzorgd te worden. Het dwong hem om weer alerter te zijn. En vol te houden.

Dat heeft hij gedaan.  Tot hij afgelopen donderdag 15 mei 2014 door zijn lot mat werd gezet. Shah Mata.

We wensen Cock, en hun (klein-)kinderen heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

De crematieplechtigheid van Henk zal plaatsvinden op woensdag 21 mei 2014 om 14.30 uur in de aula van crematorium Rotterdam aan de Maeterlinckwegweg 101 te Rotterdam-Zuid. Na afloop is er een informeel samenzijn in de ontvangstkamer van het crematorium.

In Memoriam GertJan Pellikaan

Het was en is een schok om op de website te moeten lezen dat GertJan niet meer onder ons is. Gertjan, door zijn lengte en houding, statig en vriendelijk straalde kracht uit. Niet alleen fysieke kracht, maar nog meer geestelijke kracht. Een optimist in hart en nieren die in alles wel iets leuks zag, althans iets waarom je zou kunnen lachen. Zelf als het te triest voor woorden was.

GertJan die bij Europoort is begonnen met clubschaak en geëindigd is bij Charlois Europoort. Hij is vaak verhuisd en kwam dan ook bij verschillende schaakverenigingen uit. Zo was hij in 1968 jeugdkampioen. Heeft hij later nog gespeeld in Amsterdam, waar hij de schaker Luski van dichtbij kon bewonderen. Weer later speelde hij bij Asthapada en daarna kwam er een tijd dat hij alleen thuis speelde.

In het seizoen 2008/2009 besloot hij weer te gaan spelen voor een club en ging bewust naar de vereniging waar hij was begonnen. Daarmee was in zijn ogen de cirkel rond. Het is typerend voor GertJan om dergelijke diepe gedachten mee te nemen in zijn overwegingen.

Hij kwam om in de interne mee te spelen en werd ingedeeld in groep 2, die hij prompt won. Aan het begin van het seizoen gaf hij aan onze wedstrijdleider extern Herman van Malde aan dat hij niet extern wilde spelen. Nu wil het toeval dat we dat seizoen weer zijn begonnen met het zevende team, en zoals gebruikelijk is weleens lastig om een team gevuld te krijgen. Nu dacht ik: Ik vraag gewoon GertJan, nee heb ik en ja moet ik zien te krijgen. Ik kreeg niet direct een ja, maar uiteindelijk wel. GertJan was namelijk wel bereid om je te helpen als dat nodig was. Ok, het was schoorvoetend en aarzelend, maar met overgave heeft hij gespeeld. En geknokt voor wat hij wat waard was en dat was een hoop.

GertJan was een man met veel kennis. Hij heeft in Amsterdam wiskunde en psychologie gestudeerd. Hij had dan ook vele interesses, maar één grote liefde: schaken. Hij heeft het zijn hele leven gedaan, er veel tijd ingestoken en er nog meer aan plezier en ambitie uitgehaald. Niet alleen in het spel zelf zat het plezier, maar ook in hoe het gespeeld wordt. Zoals alleen echt goede schakers kunnen: schaken kan een daadwerkelijke kunst zijn. Een kunst die GertJan beheerste en deelde.

In de afgelopen seizoenen heeft hij menigeen al dan niet vrijwillig schaakles gegeven. De jeugd om ze te ontwikkelen en sterker te maken, tegenstanders om ze gewoon te kunnen verslaan en vrienden zoals John van de Laar. Met wie hij de liefde van het schaakspel en het leven kon delen.

Ook was GertJan ambiteus en met vele toekomstplannen. Hij wilde clubkampioen worden van Charlois Europoort, hij wilde zijn dochter Iris – op wie hij als trotse vader gek was – goed terecht zien komen en dan emigreren naar zijn vrouw in Thailand. Het heeft niet zo mogen zijn. Op zijn levenspad lagen hobbels die de weg deden afbuigen. De vermoeidheid waarmee hij kampte bleek een andere oorzaak te hebben, een oorzaak die het geestelijk afbrak om uiteindelijk zijn lichaam te veroveren.

Afgelopen woensdag 4 april 2012 is GertJan in zijn slaap overleden. Hij wordt komende dinsdag om 13.15 uur in het crematorium aan de Maetlinckweg te Rotterdam Zuid gecremeerd. Zijn lichaam zal verdwijnen, maar het gemis zal blijven. We wensen zijn vrouw in Thailand, zijn dochter Iris, zijn moeder en overige familie en (schaak)vrienden heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

In Memoriam André Kouwenhoven

Het is deze week een trieste week voor Charlois Europoort. Overleed op zondag Dick de Wit, gisteren bereikte ons het bericht van het overlijden van ons ere-lid André Kouwenhoven. André is in de vroege ochtend van maandag 24 oktober 2011 op 88 jarige leeftijd overleden.

Wie zo oud mag worden, heeft de tijd om vele goede dingen te doen. Dat geldt zeker voor André. Niet alleen was hij erelid van onze vereniging, hij was – zoals ook in zijn rouwadvertentie staat vermeld – tevens drager van het Ereteken van het Koninklijk Korfbal Verbond en drager van de Bronzen Medaille Orde van Oranje-Nassau. Het spreekt voor zich dat hier uit al blijkt hoeveel hij voor de sportwereld, en in het bijzonder voor de schaak- en korfbalsport, heeft betekend.

André heeft vooral veel betekend voor de bekendheid van de sport. Als journalist en verslaggever van Het Vrije Volk heeft hij menig stukje geschreven over onder andere korfbal.

André heeft niet alleen geschreven over deze sporten, hij heeft er ook ruimschoots aan deelgenomen. Zoals iedereen weet was André een trouwe bezoeker van het Seniorentoernooi van de RSB en kaapte daar met regelmaat nog een prijsje weg. Het geeft aan dat hij op oudere leeftijd nog steeds de diepere inzichten in het edele schaakspel had.

Die inzichten kwamen niet alleen naar voren achter het schaakbord. Veel meer liggen de verdienste van André in de vele bestuursfuncties die hij bij diverse sportinstellingen heeft vervuld. Zo is André jarenlang de wedstrijdleider van de RSB-competitie geweest. Maar ook de KNSB competitie heeft hij een aantal jaren geleid. Bij het Korfbal was hij naast scheidsrechter ook bestuurslid van de Rotterdamse Korfbal Bond en was hij ook landelijk geen onbekende.

In al die functies toonde André een man met visie te zijn. Toen hij wedstrijdleider bij de KNSB was organiseerde hij schaaksimultaanseances bij de V&D! Daarmee bracht hij het schaken bij een groot publiek.

Ook toen al moet hij geweten hebben dat de schaaksport alleen maar kan blijven bestaan als er een draagvlak is onder de mensen. En daarvoor is bekendheid nodig. Hij maakt daarbij gebruik van de grootmeesters uit die tijd, zoals Eeuwe, Donner, Larsen en vele anderen. Gewoon door de activiteiten te combineren met het Hoogovenstoernooi.

Voor de RSB heeft hij jarenlang het RSB Snelschaaktoernooi georganiseerd. Een toernooi waarin zijn waarde – en het gemis daarvan – duidelijk naar voren komt. Sinds zijn vertrek lukt het niet meer zo vaak om dit waardevolle toernooi georganiseerd te krijgen.

Juist die visie, het niet afwachten maar pro-actief reageren – wat hem ook op het schaakbord zo goed uitkwam – deed hem tot besluiten komen die andere minder snel zouden nemen. Toen André voorzitter was van de Schaakvereniging Europoort en het ledenaantal zag afnemen, heeft hij niet gewacht tot er te weinig leden zijn om nog een vereniging te kunnen blijven, maar heeft hij die vereniging gezocht die het tij kon keren. Waar Europoort nog veel schakers in de lagere regionen had, had Schaakclub Charlois voornamelijk de sterkere spelers. Hij zag dat het binden van die positieve krachten zou leiden tot een vereniging die meer zou zijn dan de afzonderlijke verenigingen samen. En hij had gelijk. Hij werd terecht de eerste voorzitter van Charlois Europoort.

Legendarisch voor zijn visie was dat hij bij een algemene vergadering eind jaren zeventig al een rookverbod wilde instellen op de speelavond ten behoeve van de gezondheid van de schakers. Toen heeft dat voorstel geen meerderheid bereikt en nu – 30 jaar later – is algemeen beleid. Het toont aan hoeveel visie André had.

Toen hij voorzag dat er moment zou komen dat het spelen in de avond teveel zou worden, is hij gaan kijken naar een schaakactiviteit die overdag was. Hij kwam terecht bij de door Lau van Persie, Cor van Lent en Kok van Drunen opgezette schaaksociëteit “Centrum Charlois”. Toen hij binnenliep zeiden ze: “Daar is onze voorzitter”. En dat is hij tot zijn dood aan toe gebleven.

Zelfs na zijn dood liet hij nog blijken wat een goede bestuurder hij was. Hij had zijn uitvaart en alles er om heen al netjes geregeld. Want hij wilde verdwijnen op de wijze dat hij geleefd heeft. En met dat éne wereldberoemde citaat vatte hij zijn leven nog één keer samen: “I did it my way”.

Andreas Johannes Kouwenhoven was geboren op 9 januari 1923. Hij wordt vrijdag 28 oktober 2011 om 10.45 uur gecremeerd in het Crematorium Rotterdam Zuid aan de Maeterlinckweg 101 te Rotterdam-Zuid. Om 10.30 uur kan men afscheid nemen van André en na de plechtigheid is er gelegenheid tot condoleance.

In Memoriam: Geen remise voor de RemiseKoning

Wie de familie De Wit kent, zal zeggen dat schaken voor hen net zo belangrijk is als eten. Nadat Cor en Dick schaken hadden geleerd van Oom Jan, hebben zij het daarna Michel geleerd en speelden ze het edele spel graag. Zowel thuis als op de schaakvereniging De Wester Toren in Delfshaven. Allemaal met de ambitie om er zo goed mogelijk in te worden. Michel en Dick bleken getalenteerder te zijn dan Cor.

Toen De Wester Toren geen uitdaging meer bood en er weinig toekomst nog in die vereniging zat, zijn de broers overgestapt naar schaakvereniging Charlois Europoort. Alle drie werden er clubkampioen. Dick werd clubkampioen in 1990 - 1991 en in 2004 - 2005.

Bij talent past ambitie en de ambitie deed Dick meegaan met Michel naar De Variant. Beiden waren spelers geworden met een elo van in de 2300 en ze wilde meer. Toch bleek er voor hun een glazen plafond te zijn van 2335 Elopunten waar ze niet door heen kwamen. Voor Dick was dit zijn hoogste aantal elopunten. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen.

De kwaliteit van de schaker Dick de Wit is helder. Niet alleen is hij clubkampioen geweest bij De Wester Toren en bij Charlois Europoort, maar ook bij RSR Ivoren Toren in het seizoen 1978-1979. Hij was toen net 18 jaar!

Het waren ook de gebroeders De Wit die onze vereniging nieuw leven hebben ingeblazen. Mede door hun terugkeer en hun inzet werd het afbrokkelen van onze vereniging gestopt. Dick heeft sindsdien een grote bijdrage geleverd aan ons eerste team. Door hen is er niet alleen stabiliteit gekomen in het eerste team, maar is ook de weg geëffend voor het mooie succes dat wij nu als vereniging mogen meemaken.

Ja, de inbreng van Dick is – als zovelen van ons – op de achtergrond. Maar daardoor niet minder essentieel. Het was ook de plek die Dick verkoos. Bescheiden en zachtaardig als hij was, voelde hij zich daar prettig onder. En in die ruimte kon hij floreren. In de analysekamer kwam vaak de humor die hij had naar voren. Maar ook zijn warmte. Hij was benaderbaar voor iedereen. En was bereid om met iedereen te schaken.

Sterker nog, hij had de capaciteit om op het niveau te schaken van zijn tegenstander. Daardoor kon zijn tegenstander zijn beste schaak aan Dick tonen, hetgeen door Dick regelmatig werd beloond met een remise. In de afgelopen seizoenen is er volgens mij geen speler geweest die zo vaak remise speelde, en werd daarmee onze RemiseKoning. Of het nu om een salonremise tegen John Leer of Michel de Wit was, een vecht-je-er-maar-uit remise tegen Hans Uitenbroek of een aanmoedigingsremise tegen zijn pupil Julian van Overdam, hij vond het plezieren van zijn tegenstander en de sfeer op de club, net zo belangrijk als het winnen.

Juist zijn benaderbaarheid en zijn grote schaaktechnische inzichten maakten van hem een goede schaakleraar. Toen de jeugdopleiding begon was hij er bij om zijn broer Michel te ondersteunen en les te geven aan de jonge honden van de vereniging. Niet alleen aan Jan en Julian gaf hij les, maar ook aan Lennard, Sophia en soms aan Angelique. Lessen die zij allen als goede en leerzaam hebben ervaren. Dick kon je iets bijbrengen en je daarbij geheel in je eigen waarde laten.

Hij stond ook open voor vragen. Stomme opmerkingen bestonden niet. Ik vroeg weleens waarom een bepaalde zet niet kon, waarna hij mij fijntjes wees op het vervolg: binnen drie zetten dameverlies of mat. Hij liet het ook zien en deed het dan niet af als een belachelijk idee, meer als niet aan te raden. Het toont aan hoe hij zich kon inleven in de schaakkwaliteiten en de persoon van een ander.

Dick had veel over voor Charlois Europoort. Toen voorzichtig met internetschaken werd begonnen, was hij erbij. Door zijn deelname ondersteunde hij het initiatief. En gelijktijdig had hij er plezier in om met Michel, Jan en Julian zover mogelijk te komen. Als ik mij goed herinner zijn ze tot de finale gekomen.

Van onze vereniging heeft Lendert den Ouden een tijdje met hem mogen samenwerken bij het Architectenbureau van Gemeentewerken Rotterdam. Dick hield zich met berekeningen bezig van onder andere bruggen. Bruggen die in het afgelopen jaar een rode draad vormden. Het zijn de doelen van daagjes uit geworden.

Dick had al maanden last van zijn lichaam en het eten wilde niet altijd even makkelijk gaan. Toen hij aanvankelijk naar de dokter ging, vonden ze nog niets bij hem. Toen hij later dacht dat er niet veel aan de hand was, bleek het vele malen erger dan verwacht. Men vond eindelijk de oorzaak van zijn klachten. Helaas veel te laat. De slokdarmkanker was al zover dat er weinig tot niets meer aan te doen was. Zeker niet omdat de tumor in zijn hoofd eerst moest worden behandeld. Kortom, er was geen hoop meer op herstel. En zo begon voor Dick het eindspel waarbij hij tegen een mat in een beperkt aantal zetten aankeek.

Dick heeft zich vervolgens geheel gericht op zijn gezondheid, waarbij hij zich zo positief mogelijk op stelde. Kwaliteit voor kwantiteit. Hij ging contacten uit de weg om zijn energie te sparen en risico’s te beperken. Hij wilde de tijd die hij nog had gebruiken om meer tijd te krijgen en deze door te brengen met degenen die hem het dierbaarst waren: zijn ouders, zijn broers Cor en Michel met hun gezin en zijn beste vriendin Pia Spong.

De periode die volgde is voor iedereen moeilijk geweest. Het is extra triest dat juist Dick, die bij iedereen sympathie genoot om zijn bescheidenheid, zijn humor en zijn benaderbaarheid, zo’n lijdensweg moest volgen. Tot overmaat van ramp overleed zijn moeder in januari van dit jaar. Desondanks heeft hij van het laatste jaar zoveel mogelijk genoten en heeft hij laten blijken niemand te zijn vergeten.

Zo speelde hij nog met enige regelmaat schaakpartijtjes op internet en dacht hij aan de club toen hij een nieuw logo voor Charlois Europoort ontwierp. Een Koning met daarin een e in een C, die vanaf een afstand sterk doet denken aan een apestaartje. Een modern logo voor de Oude Dame van Zuid.

Veel steun heeft hij gehad aan Cor en Michel, die bij iedere behandeling met hem meegingen. Niets was hen teveel, ook al kostte het ze zelf wel heel veel. Ze hebben voor Dick gedaan wat ze konden en hebben hem tot het laatst aan toe gesteund.

Een enorme steun heeft hij ook aan Pia Sprong gehad. De Engelsen hebben een gezegde: a friend in need is a friend indeed. En dat was Pia. Ze beurde Dick op als hij dat nodig had, en nam hem mee op pad om hem twee keer per week een minifeestje te geven. Dick heeft daar nog van mogen genieten. Tijdens de uitjes heeft Pia de bruggen geschilderd en op iedere brug staat Dick. Soms wat groter, soms heel klein. Maar hij staat erop omdat hij het middelpunt van de dag was en dat is hij nu ook in onze herinnering.

Dick de Wit overleed op zondag 23 oktober 2011 om 08.40 uur. Hij heeft slechts 50 jaar mogen worden.

De crematie zal plaatsvinden op woensdag 26 oktober 2011 om 11.00 uur op het crematorium Hofwijk aan de Delftweg 230 te (3046 ND) Rotterdam. Na de plechtigheid is er tijd voor koffie en condoleances.

Zij die woensdag afscheid willen nemen van Dick zijn van harte welkom.