Een goed begin is het halve werk

Het is in de schaakwereld algemeen bekend: Een goed begin is het halve werk. Van een goede opening kan men zoveel plezier hebben.

Die algemene bekendheid hebben wij als zevende team in de vierde klasse zeer ter harte genomen. Wij moesten uit tegen het vijfde van Messemaker en in Gouda zijn de kaasmessen altijd geslepen. Ter verkenning hadden wij iemand vooruit gestuurd. Marco van der Heijden kon niet geheel gemakkelijk de speelzaal vinden, maar tijdens de jaarlijkse snelschaakavond wist hij zijn tegenstander Wibo Bourguignon (1594) een half punt af te troggelen en dat op bord twee. Voor zover het goede begin. 

Hoe verliep het verder?

De klok heit juist acht uren toen zeven spelers vol goede moed aan de slag gingen. Het zou zomaar een mooie avond kunnen worden. Coen van Baren had als uitslag een 4,5 – 3,5 overwinning voorspelt. Geen vuiltje dus in de lucht.

Dat klopte ook. Alleen jammer dat ze af en toe in een oog zitten. Zo was Thao Nguyen op bord 8 al vanaf zes uur op en na een lange dag hard werken wil de concentratie wel eens niet optimaal zijn. Het is waar dat hij mij daarvoor gewaarschuwd heeft. Net zo waar als dat het punt bij Ronald Bode (1394) bleef. Toch ben ik blij dat Thao meespeelt en zo zijn best heeft gedaan. Dat is dan ook zeker voor herhaling vatbaar.

Ondertussen had Fritz Dueller op bord 7 zijn tegenstander Adrie Oosterhof (1290) in de tang. De mooiste combinaties zag hij voor zich en besloot er twee ervan te combineren. Wel twee keer een minder handige zet met als gevolg dat het imperium instorte en Fritz beteuterd met de scherven bleef zitten.

Op bord 6 speelde ik tegen Eduard Dame (1501). De volgende zetten kwamen op het bord. 1. e4 e5 2. Pf3 Pc6 3. Lc4 Lc5 4. c3 Pf6 5. d4 exd4 6. cxd4 Lb4+ 7. Pc3 Pxe4.

Op dat moment realiseerde ik mij dat de nood hoger was dan gedacht. En zoals Annie het in de musical het al zei: If you have to go, you have to go. Dat deed ik dan ook.  Er zijn uitmuntende sanitaire voorzieningen in de Mammoet aanwezig. Alleen jammer dat je nergens je handen mee kan drogen. Het leek mij zinnig voor de volgende dat men dat zou herstellen. Dus toog ik naar de bar met deze mededeling. Dan wacht je op je beurt, voordringen is niet netjes, om te horen te krijgen dat de beheerder dat dient op te lossen en het niet zeker is of die bereikbaar is.

Een lang verhaal kort makend kwam ik na een klein kwartier gehaast de speelzaal weer binnen stiefelen en zag dat ik al ruim een kwartier kwijt was. Mijn tegenstander had zojuist kort gerokeerd en dat kon ik ook. Om geen tijd te verliezen dacht ik er goed aan te doen mijn Koning in veiligheid te brengen. Een mooie rokade past nu eenmaal in een goede opening. Alleen niet als je paard ongedekt staat. De heer Dame maakte er meteen biefstuk van.

Ik erken ruitelijk dat ik daardoor even boos was op mijzelf en dat het doorgeven van een lacune in hygienevoorschriften zolang moest duren.  

Nu zal iedere stap 1 speler zeggen d5 geeft een vork. Dat is waar. Ik zag het nadat ik het onlogische a6 had gespeeld, waarna mijn tegenstander zijn paard in veiligheid bracht.

Om mijn tegenstander verder te helpen manouvreerde ik mijn stukken zo dat mijn dame, mijn torens, mijn loper en paard min of meer wel op het bord aanwezig waren, maar geenzins meer aan het spel deelnamen. Daar waar de stukken van mijn tegenstander als in het boekje met elkaar samenwerkte. Het zal u geen verbazing opleveren om te vernemen dat de heer Dame het spel goed uitspeelde door op zet 25 met paard mat te geven.

Patrick Arends had op bord 4 een geweldig mooie stelling. Veel pionen en ieder twee torens en een hinkend paard. Er waren drie of vier zetten te zien waarmee Patrick materiaalwinst zou behalen. Het was alleen jammer dat zijn tegenstander Ruud van Noord (1603) aan de beurt was. Die sloeg met de toren al schaakgevend een heel belangrijke pilaar onder de stelling van Patrick vandaan. Er was geen houden meer aan. Daar gingen diverse stukken van verschillende groottes van het bord af. En nadat er grote schoonmaak was gehouden, resteerde er voor Patrick een pijnlijk gat.

Op bord 5 speelde Robert Lecomte vrijuit tegen Chris Kraaijeveld (1519). Hoewel vrijuit, het was aardig dicht geschoven. Daar kon Robert wel wat mee. Een goed geplaatste breekzet deden de stellingen trillen op hun grondvesten en zie daar een open lijn die door Robert werd bezet. Robert speelde één van zijn beste partijen. Hij ging alleen niet voor het afruilen van de torens, waarna zijn tegenstander een paard en hij een loper en een gewonnen stelling zou hebben overgehouden. Hij dacht zeker van ruilen komt huilen. Welnu van niet ruilen ook. Robert raakte verstrikt en kwam te laat om een paar vrijpionen van de onderste rij af te houden…..

Op bord 3 was het vanaf het begin vuurwerk. Degene die weleens tegen Marcel Dirks spelen, weten hoe kwistig hij daar mee om kan gaan. Dit keer was hij net zo kwistig met zijn tijd. Marcel had nog acht minuut drieënveertig seconden en zijn tegenstander had net zoveel minuten als Marcel seconden had. De stelling was scherp en niet geheel in het nadeel van Marcel. Dat was totdat hij in tijdnood aan zin tegenstander Ton Hortensius een toren weggaf. Toen was het over en uit.

Op bord 1 was Jan Hendrik Leopold in diepe gedachte verzonken. Werkzaam in de transport weet hij heel goed hij een product van A naar B moet brengen. Dat is natuurlijk kinderwerk bij de vraag hoe je je paard van h8 veilig op stal krijgt. Dat wil zeggen zonder dat zijn tegenstander Eelko de Groot (1619) er ongestraft mee aan de haal gaat. Je staat niet zomaar een kwaliteit en wat pionen voor. Optisch ziet dat er geweldig uit. Maar dat is optisch. En van alle opties werd de grootste gemene deler van deze avond gekozen, de verliezende.

Als teamleider heb ik weleens met grotere cijfers verloren. Ja, hoe onvoorstelbaar ook, dat is mogelijk. Toch kan ik maar een paar conclusies kunnen trekken. We hadden niet helemaal onze avond. Maar gedeelde smart is halve smart. In ons geval dus de tweede halve.

 
Gelukkig is de volgende ronde pas in een nieuw en hopelijk schaaktechnisch beter jaar. En dan komen de voorspellingen van Coen zeker uit.

Makkers Staat U wild geraas

Hoor de wind waait door bomen,
Zelfs hier in huis daar waait de wind.
Zou de goede Sint wel komen,
Nu hij het weer zo lelijk vind?

Zo zongen wij menigmaal op een regenachtige avond in december, waarbij de wind speelden met de dakpannen. Als kind was je bang dat Sinterklaas of Zwarte Piet van het dak af zouden worden gewaaid dan wel op de gladde dakpannen zouden uitglijden. Gelukkig waren hun evenwichtsorganen dusdanig goed ontwikkeld, dat zij zich altijd staande wisten te houden. Zij wel.

Dat kon gisteren niet worden gezegd in de Groene Hel, of nu beter aangeduid als de Groene Oase. Een ieder was bereid om zich naar de geest van deze feestelijke periode te gedragen en de nullen regenden nog harder dan de zachtheid van bekend paardengetrippel. Het enige dat ontbrak was de poëzie van het gedicht in de speelwijze van het weggeven.

Zoals u weet mocht het zevende vanavond aantreden tegen het derde van Spijkenisse. Marco van der Heijden had al een verdienstelijke remise gespeeld tegen Werner Hubner. Dat stemde mij zeer positief en vol verwachting keek ik dan ook uit naar de deze vrijdagavond. Ik had zelfs mijn schoentje al neergezet om er de puntjes in te laten bezorgen. Niet handig natuurlijk, gezien mijn schoenmaat. Daar kon niet veel in. En daar heeft Spijkenisse dankbaar gebruik van gemaakt.

De jeugdspelers hadden allen geweldige combinatie als surprises voor ogen. Helaas was men het hooi vergeten dat het Paard zo gaarne nuttigt. Menig tegenstander vond dat zo zielig dat ze het paard maar naar stal hebben gebracht.

De Bisschop werd luid en duidelijk de Spijkenissenaars toe gezongen: Och, Lieve Sint-Nicolaas, kom ook eens bij mij. En rij dan niet stilletjes ons huisje voorbij. Tsja, zo prachtig gezongen kon het niet worden genegeerd. En met lege handen kon de Sint niet aankomen. Zo gaf hij de punten aan Jacques van Ooijen, Piet Taale en Tamme Dijkstra. Hetgeen erg jammer was voor respectievelijk Janus de Vries, Zhi Yang fan en Thomas Grollemans.

Geluk was er voor Thao Nguyen. De zwarte Piet was zijn zak vergeten, dus hij kon niet worden meegenomen. Dat werd wel de pion in het middenspel waardoor hij aan het eind achter Daan van Wingaarden aanliep. Die haalde natuurlijk als eerste de finish.

Henk van der Velden en Marcel Dirks waren zo met tijd van het seizoen bezig en het verzinnen van vernuftig schaakgedicht, dat zij de klok geheel niet in de gaten hielden. Wat ruimt er op: Hoe waaien de wimpers al heen en al weer?
Ja, als de vlaggen waaien, is het antwoord simpel Een punt voor Simon en Gijsbert dit keer.
Daar waren de heer Van der Beek en vooral Looij erg blij mee.

Alleen Kevin Nguyen bleek dit heel jaar minstens zo zoet te zijn geweest als de teamleider van Spijkenisse, Patrick Meijer. Zij kregen van de goede Sint allebei evenveel.

Kortom wij hebben ons gedragen als echte gastheren en bij het vertrek zongen de Spijkenissenaren uit volle borst: Dag Sinterklaasje, dag, dag, Dag Zwarte Piet.

Het geluk van het zevende

Het zevende heeft in het eerste jaar dat zij weer terug is een moeilijke start doorgemaakt. Bij de eerste thuiswedstrijd tegen WSV was het team al aangetreden zonder teamleider die eerder die dag in staat was gebleken om de distributiering van een Mercedes tijdens de spits te laten breken halverwege de Maastunnel. Het was een slecht voorteken dat ook is uitgekomen. Het was dankzij Lennart, Marjolein en de goede remise van Angelique dat we nog wat punten bij elkaar wisten te sprokkelen. De andere deden wel hun best, maar soms zit het gewoon niet mee.

Hoe anders was het afgelopen vrijdag tegen Sliedrecht. Toegegeven, op de weg naar het strijdtoneel was het team elkaar uit het oog verloren. De ene wagen reed op de A15 en de andere op de A16. Het is maar 1 cijfer verschil, maar een aantal gemeentes liggen er toch wel tussen. Om niet bij aanvang al incompleet te zijn werden de verloren schapen bij de afslag Sliedrecht West opgewacht alwaar wij gezamenlijk de weg vervolgden. Onze strijdlustigheid bleek al toen wij binnenkwamen. De thuisspelende ploeg moest nog achter de warme maaltijden vandaan worden getrokken. En rond acht uur begonnen we voldaan aan onze partijen.

Op bord 6 zette Chris Benningshof zijn beste beentje voor tegen Niels Korevaar. Hij moest er nog even inkomen. Dat deed hij pas bij partij 2 en verder. Toen liet hij zijn dat hij best kan schaken, ook al was de eerste partij niet geheel volgens plan verlopen. Stand 1-0 voor Sliedrecht.

Vrijdagavond is een standaard stapavond. Zelfs in een gehucht als Sliedrecht. En bij stappen kijk je niet op een decibel meer of minder. Op zich geen ramp, maar de keuze van de verantwoordelijke voor de muziek deed menig Charlois Europoorter terugverlangen naar de tijd dat wij in het Clemenshuis speelde en muzikale ondersteuning kregen van de lokale dansvereniging. Het verlangen ging zover dat de wedstrijdleider aanbood om de partijen in de aangrenzende zaal uit te spelen, welk aanbod door een aantal spelers met twee handen werd aangenomen.

Op bord 4 kwam Marjolein Osinga ondertussen een kwaliteit voor en een koningsaanval tegen. Een koningsaanval waar haar tegenspeler Jurgen de Haan alle kaarten opzette. Rond het bord was het zo druk als op de A15. De file hier bestond uit schakers die bezig waren om de Koningsaanval door te rekenen op winst. De goede voortzetting konden zij niet vinden. Voor degene die hem alsnog vindt heeft Sliedrecht vast nog een Kerstkrans klaar liggen. Jurgen vond de voortgang ook, waarna de spelers berusten in een elegant remise. Stand 1,5 – 0,5, nog steeds in het voordeel van de bewoners van de Huifkar.

Degene die deze avond echt boven zich is uitgerezen, is Stoffer Sprang. Hij nam de tijd om iedere stelling in zich op te nemen en ziet wat er dan gebeurd. Een stukwinstje, een pionnetje daar, wat kalmte bewaren om de paarden binnen de stal te houden en zie een overwinning. Een knap staaltje schaken van ons alom geliefde materiaalman bracht de stand in evenwicht. Ieder 1,5 bordpunt en de avond was nog jong.

Jan van Ravenstein had Stoffer zien winnen. En wat Stoffer kan, kan Jan ook. Zij het met wat mazzel. Jan verloor een licht stuk. Maar pas nadat Jan dit stuk kwijt was zag hij dat hij twee pionen van zijn tegenstander J.W. Kraaijeveld (de nestors van de teams speelden tegen elkaar) kon ophalen. Hetgeen Jan niet naliet. En aan het eind was het een pion die koste wat het kost de overzijde zou gaan halen. Kraaijeveld hoefde dat niet mee te maken en gaf op. Stand 1,5 – 2,5 in het voordeel van de bezoekers.

Gertjan Pelikaan heeft al meer dan 30 jaar niet meer extern geschaakt. Hij wilde rustig beginnen en dat kan bij ons. Geen druk op het resultaat, zolang je maar plezier hebt. Als ik naar zijn bord keek, dacht ik dat het een remisestelling was. Gertjan vond zelf dat hij positioneel steeds beter stond dan zijn tegenstander Andre van Dieen. Ik wil hem van harte geloven. Ik was gedurende drie kwartier niet bij zijn bord geweest toen hij weer bij de bar verscheen. Hij had gewonnen omdat zijn tegenstander zo vriendelijk was een stuk weg te geven. Ja, sommige geschenken moet je als schaker gewoon aannemen. Stand 1,5-3,5 voor ons wel te verstaan.

Op bord 8 stond John-Paul van Waterschoot al de hele partij minder. Zijn jeugdige tegenstander Floris Verweij wilde maar geen krimp geven. Nu wil er weleens sprake zijn van jeugdige overmoed en wellicht heeft John-Paul daar nog wel op gehoopt. Floris had echter andere gedachte en veegde langzaam maar zeker het schaakbord schoon. De vooruitgang die John-Paul in de interne competitie laat zien komt extern nog niet helemaal uit de verf. Maar wat niet is kan nog komen. Tussenstand werd daarmee 2,5-3,5.

Er waren 2 borden gaande.

Op bord 1 speelde Angelique Osinga een geweldige partij tegen de kopman van Sliedrecht 4, Peter de Vlaam en op bord klungelde Ruud Kok wat aan tegen Hans Snel. Remises werden nog resoluut door Sliedrecht afgewezen.

In de partij tussen Ruud Kok en Hans Snel was dat ook geheel terecht. Analyse door Fritz11 geeft commentaren bij alternatieve zetten van zwart in de trant van ‘Geeft de tegenstander geen kans’ en ‘Wit kan direct opgeven’. Bij gespeelde zetten van wit wordt aangegeven: ‘Slecht maar begrijpelijk’ en ‘Wit stort in’. Het is duidelijk dat Hans goed in de partij zat. Het geluk van ondergetekende was dat Hans evenmin een grootmeester is waardoor op zet 43 de kansen keren en wit serieus kansen krijgt op winst. Ruud zou Ruud niet zijn als die kansen op zet 44 niet als sneeuw voor de zon waren verdwenen, of zoals Fritz11 dat zo vriendelijk verwoord: ‘De winst is opeens weer ver weg’. Gelukkig is tijd ook een factor die mag meedoen. Had Hans de tijdcontrole nog gehaald met 12 seconden op de klok, het lukte hem niet om met het extra kwartier de winst naar zich toe te trekken. Helaas heb ik vanaf zet 47 niet meer genoteerd maar bij de eindstelling had wit een voorzichtige vrijpion weten te creëren. Ruud heeft echter op tijd gewonnen en daarmee was de eerste winst van het zevende een feit.

Toen de partij tussen Ruud en Hans beslist was, kwamen Angelique en Peter remise overeen. Angelique heeft een geweldige partij gespeeld tegen een persoon met rating van 100 elo meer en net als in de eerste ronde wist ze een mooie plusremise te realiseren. Angelique is echt goed bezig in haar ontwikkeling en ze heeft er nog schik in ook. En dat maakt schaken nu zo leuk.
Aan het einde van de avond mochten wij ons met een klinkende eerste overwinning van 5-3 weer op de club melden. En die gewoonte wil ik wel voortzetten. Ook al gaat dat als vanavond met een flink portie geluk. Maar daar zijn we dan ook het zevende team voor.